A A wersja kontrastowa wersja normalna

Wspaniałe schronisko teatralne

W oczekiwaniu na kolejne spektakle polecamy wywiad z dyrektorem naszego Teatru - Andrzejem St. Dziukiem.

Wywiad w całości dostępny na stronie RZECZPOSPOLITA

Wspaniałe schronisko teatralne

Publikacja: 15.01.2018

„Operetką" Gombrowicza w inscenizacji Andrzeja Dziuka rozpocznie się 19 stycznia zimowy sezon zakopiańskiego Teatru im. Witkiewicza.

– Zakopiański Teatr im. St. I. Witkiewicza, będący instytucją kultury województwa małopolskiego, to teatr specyficzny – powiedział nam dyrektor i reżyser Andrzej Dziuk. – Myślę, że jego odrębność wynika nie tylko z tego, iż jego patronem jest profetyczny Witkacy, ale i z faktu, iż istniejemy, żyjemy i pracujemy u podnóża Tatr. Nasza działalność jest więc bezpośrednio z związana sezonowością: sezonem letnim i zimowym. Chcemy zatem i poniekąd musimy być różnorodni i atrakcyjni, jeśli liczymy na obecność naszych gości w teatrze. Dlatego też co wieczór prezentujemy inną pozycję z naszego repertuaru, inny temat.

– Jednego dnia gramy na przykład „Bezimienne dzieło", a drugiego „Człapówki" – kontynuuje Dziuk. – To wymaga wielkiej odwagi i dyspozycyjności ze strony całego zespołu, ale to też – myślę – nas rozwija, a przez to sprawia, że czujemy się spełnieni i potrzebni. Propozycja artystyczna naszego teatru wydaje mi się na tyle różnorodna i inspirująca, że z radością zapraszam państwa na wszystkie nasze spektakle, o których można się dowiedzieć na internetowej stronie www.witkacy.pl.

MIEJSKIE KORZENIE

Tak jak każdy teatr mający wiernych widzów, instytucja kierowana przez Andrzeja Dziuka ma swoje szlagiery.

– Generalnie wszystkie spektakle cieszą się powodzeniem, choć może to zabrzmi zbyt optymistycznie czy wręcz pompatycznie – komentuje dyrektor. – Dlatego wymienię takie przedstawienia, jak „Na przełęczy" na podstawie powieści Stanisława Witkiewicza, „Człapówki-Zakopane" wg Struga, „Panopticum", czyli Tuwim znany i nieznany, „Takie małe nic – variétés", niezapomniane przeboje z polskich filmów dwudziestolecia międzywojennego, „Demonizm zakopiański" Stanisława Ignacego Witkiewicza czy wspomniana już „Operetka" Witolda Gombrowicza.

Teatr wpisuje się w miasto i działa w wielu jego miejscach.

– Myślę, że teatr powinien próbować zakorzenić się w przestrzeni, w której egzystuje – twierdzi Andrzej Dziuk. – Powinien współtworzyć przestrzeń artystyczną w miejscach dla kultury ważnych lub – co nie mniej istotne – takie miejsca odkrywać. Teatr gra w willi Koliba „Nieprzyjaciela" wg Greena, spektakl „ONI albo HA!Sio(R), czyli nie drażnić kota" na podstawie „Onych" Witkiewicza w Galerii Władysława Hasiora, „OK-SZA!" wg „Regulaminu Firmy Portretowej" Witkacego w Galerii Sztuki XX w. Willa Oksza. Wszystkie te spektakle pokazujemy dzięki uprzejmości Anny Wende-Surmiak, dyrektor Muzeum Tatrzańskiego. Z kolei „Kruka" Alfonsa Sastre prezentujemy w Muzeum Jana Kasprowicza na Harendzie, „Psokota" Krzemińskiego w Cafe Tygodnik Podhalański, a „Rozmowy z diabłem" Kołakowskiego w Le Scandale Club Hotelu Aries. Spektakle, o których wspominam, tworzone były z myślą o specyfice danego miejsca, jego historii, tradycji, oryginalnej architekturze. Bardzo cieszy mnie współpraca z Muzeum Tatrzańskim im. dr. Tytusa Chałubińskiego, Muzeum Jana Kasprowicza na Harendzie czy dyrektorami lub właścicielami pozostałych wspomnianych miejsc. Myślę, że to ważny sposób, by dotrzeć do naszych przyjaciół widzów w niebanalny sposób.

2018 to rok 33. urodzin zakopiańskiego teatru i 133. Witkacego.

– Po zrealizowanym spektaklu „Halny" z cyklu „Żywioły" z oryginalną, wykonywaną na żywo muzyką Józefa Skrzeka i Jego Przyjaciół proponuję „Ogień", drugą odsłonę cyklu „Żywioły". Choreografię do tego przedstawienia tworzy Hagit Yakira, izraelska choreograf na stałe mieszkająca w Londynie – mówi o tegorocznych planach dyrektor Dziuk. – Pracujemy właśnie nad spektaklem „Raz, dwa, raz" na podstawie „Cmentarzyska samochodów" Fernando Arrabala w tłumaczeniu Jerzego Zagórskiego, ze scenografią Jacka Staniszewskiego. W ramach Sceny Propozycji Aktorskich Jacek Zięba-Jasiński przygotowuje spektakl pod roboczym tytułem „Beckett – cięcie czasu" na podstawie tekstów Samuela Becketta w tłumaczeniu Antoniego Libery.

Już po wakacjach, od 22 do 28 września, odbędzie się kolejna edycja Zakopiańskich Prezentacji Artystycznych Pępek Świata.

– Po ubiegłorocznej, w której pytaliśmy, „Kim (czym) jest Człowiek?", tym razem zapytamy o „Sens tworzenia" – zapowiada dyrektor. – Zaś w listopadzie we współpracy z miastem Zakopane planujemy piękny koncert „Niepodległa!".

33 SEZONY

Zakopiański teatr rozpoczął działalność 24 lutego 1985 r., przyjmując imię Stanisława Ignacego Witkiewicza. Założyli go studenci i absolwenci Wydziału Aktorskiego i Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Chcieli być artystycznie samodzielni i wspólnie poszukiwać idei oraz sposobów tworzenia na przekór bezwładowi ówczesnych instytucji kulturalnych.

Wybór patrona nie był przypadkowy: Witkacy, związany rodzinnie z Zakopanem, pojmował teatr jako sztukę szczególną. To jego teoria czystej formy miała wpływ na tworzone przedstawienia i atmosferę teatru, w którym prezentowane są recitale i koncerty, działa też Galeria Teatru.

Jednym z założeń sceny jest odkrywanie i nawiązywanie do dziedzictwa kulturowego Zakopanego. Siedziba – dawny Zakład Wodoleczniczy dr. Andrzeja Chramca – w czasach swej świetności w I poł. XX w. była miejscem spotkań elity intelektualno-artystycznej.

Dla zespołu teatr to przede wszystkim możliwość spotkania i dialogu z widzem, który jest oczekiwanym i serdecznie witanym gościem. Jednocześnie zespół odżegnuje się od dosłownie pojętych aktualizacji sztuki. Przedstawienia, często skomponowane z tekstów niedramatycznych, mówią o człowieku wobec Boga, drugiego człowieka, wartości i najważniejszych wyborów. Metafizyka sztuki nie jest tu pustym frazesem. Tak jak to bywa w górach.

Dyrektor Andrzej Dziuk rozpoczął swoją drogę do teatru jako absolwent polonistyki na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, mając też za sobą rok nauki na Wydziale Filozofii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1980 r. rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii krakowskiej szkoły teatralnej, które ukończył z wyróżnieniem w 1984 r.

Na początku współpracował ze Starym Teatrem w Krakowie. Przenosił na scenę opracowane przez siebie teksty, często kompilując kilka utworów. Stał się również twórcą scenografii i kostiumów w swoich inscenizacjach. Ale współpracował też z Tadeuszem Brzozowskim, Andrzejem Kreützem-Majewskim, Jerzym Dudą-Graczem, Jerzym Skarżyńskim i Janem Polewką.

Inspiracją dla jego twórczości są dramaty Witkacego, ale także sztuki klasyczne i współczesne – „Doktor Faustus" Marlowe'a, „Czarownice z Salem" Millera, „Nic" Mitterera, „Kaligula" i „Dżuma" Camusa, „Czarodziejska góra" Manna, „Bal w Operze" Tuwima.

W 1987 r. otrzymał wraz z teatrem Nagrodę Artystyczną Młodych im. St. Wyspiańskiego. Rok później uhonorowano go Nagrodą Miesięcznika „Teatr" im. Konrada Swinarskiego oraz Nagrodą Związku Artystów Scen Polskich im. Leona Schillera. Jest laureatem wielu innych, w tym zagranicznych, nagród. W 2014 r. podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie zespół teatru otrzymał Grand Prix za spektakl „Człapówki- -Zakopane".

Zbliżając się do 33. rocznicy działalności, zakopiański teatr pozostaje „schroniskiem dla teatrałów", czyli wszystkich ludzi odczuwających żywą potrzebę obcowania ze sztuką.

Źródło: Rzeczpospolita

34 Urodziny Teatru Witkacego

Zapisz się do naszego Newslettera Bądź na bieżąco

Zapisując się do Newslettera wyrażam zgodę na przetwarzanie podanych przeze mnie danych przez Teatr im. St. I. Witkiewicza z siedzibą w Zakopanem (34-500), ul. Chramcówki 15 (dalej: Teatr) w celu otrzymywania newslettera z informacjami o działalności Teatru. Zobacz więcej...